سیزده

ستاره مرد

sizdah — Sat, 19 Jul 2008 20:47:18 GMT

ستاره مرد سپیده دم... چو یک فرشته ماه هم...نهاده دیده برهم...میان پرنیان غنوده بود
در آخرین نگاهش...نگاه بی گناهش...سرود واپسین سروده بود...دید که من ازین پس دل در راه دیگر دارم ...به راد دیگر ، شوری دیگر در سر دارم...ز صبح روشن باید اکنون دل بردارم ، که عهد خونین با صبحی روشن تر دارم...آه...به روی او ...نگاه من نگاه او ...به راه من...فرشتگان زیبا ، به ماتم دل ما...در آسمان هم آوا...دختر زیبا ! همچون شبنم گلها...با برگ شقایق ها...بنشین بر بال باد سحر
دختر زیبا چشمان سیه بگشا...با روی بهشت آسا...بنگر خندانم بار دگر...ستاره مرد سپیده دم...چو یک فرشته ماه هم...نهاده دیده برهم...میان پرنیان غنوده بود...در آخرین نگاهش...نگاه بی گناهش...سرود واپسین سروده بود...

فردا ستاره ام را از مقابل تالار وحدت به قطعه هنرمندان می برند. میگویم ستاره ام، چون نمی خواهم خسرو شکیبایی را با کسی شریک شوم...او همیشه ستاره من خواهد بود، با آن صدای دخترکش، شانه های پهن، موهای لخت...

قاصدک

sizdah — Wed, 09 Jul 2008 12:54:18 GMT

این طلیعه تازه ترین ترانه ام است. همین!
دل نبند، به این ترانه دل نبند
به بهار بی قواره دل نبند
نگذر از کوچه حوریای زشت
به طلوع صبح فردا دل نبند
آخرش میرسه زردی خزون
میشه پرپر گل سرخ بی زبون
آسمون دلتون ابری میشه
قاصدک جون، اینه نقش فالتون

یادش به خیر

sizdah — Fri, 30 May 2008 21:38:20 GMT

اینهم خاطره شد. از دوشنبه هفته گذشته که قرار شد برای جشنواره تاتر مقاوت بولتن دربیاریم، شرایط سختی رو توی هتل کاروانسرای آبادان گذروندیم. همش چند ساعته که رضا آشفته و مهدی نصیری رو همراه با فرشاد آل خمیس و احسان اسیوند بدرقه کردم اما حسابی دلم برای قدم زدن های ساعت سه و نیم چهار صبح کنار استخر هتل کاروانسرا تنگ شده، این از خصوصیات همه کارای روتینه که آدم رو به خودشون عادت میدن و با پایان یافتنشون دل آدم مثل آسمون امروز اهواز میگیره

جیب برها به بهشت نمی روند

sizdah — Sun, 06 Apr 2008 19:38:18 GMT

بعضی فیلمها را آدم ناخوداگاه دوست دارد. نمی دانم پدید آورندگانشان چه قاعده ای را دنبال می کنند که آثارشان این چنین به دل می نشیند. البته چندان هم دنبال سر درآوردن از این قواعد نیستم. همین که آدم در این قحطی فیلم خوب، چند دقیقه ای را لذت ببرد، برای من یکی کافی است.

بغض

sizdah — Sat, 08 Mar 2008 15:27:18 GMT

این غزل را دوست دارم...تولدش بر می گردد به اواخر زمستان هشتاد و یک...آخرین نفسهای دوران دانشجویی...اولین تلاشهای فیلمنامه نویس شدن در کلاسهای ناصر تقوایی و ...

بغض مرا درون خودت چال میکنی
من را به خاطرات خود ارسال میکنی
بر لحظه های زخمی من واقفی ولی
یک حادثه ضمیمه هر سال میکنی
این کوچه پشت پیچ تو بمبست می شود
تنها نرو که پرپر بی بال میکنی
خالی شدم به حجم نگاهت ولی دو پلک
بر هم نهاده چشم، مرا لال میکنی
با هم دوسیب معصیت از شاخه چیده ایم
دیگر چرا نصیب مرا کال میکنی؟
باریده ام میان دو دستت ولی شما
هر قطره را روانه غربال میکنی
در پرسه های فاصله گم می شوم و تو
من را به خاطرات خود ارسال میکنی

نه دیگه این واسه ما دل نمیشه

sizdah — Wed, 27 Feb 2008 19:04:18 GMT

نیستش...نمی دونم کجاس... چه میکنه...ولی می دونم که ندارمش...هیچوقت نخواستم... که تو رو با چشمات به یاد بیارم...نمی خواستم... که تو رو تو گم ترین آرزوهام ببینم...نمی خواستم که بی تو به دیوارا بگم... هنوزم دوست دارم...آخه تو هول و ولای پریشونی و تو رو نداشتن...تو گیر و دار...ای بابا...دل تو هیچ، حال اون خوش... ای بی مروت...دیگه دلی واسه آدم می مونه!؟ که جون دل کبوتر بتپه... که با شما از جون زندگیش بگه... بگه که هنوز زنده اس...هنوز زنده اس...هنوز زنده اس
اگه صدا...صدای منه...نفس، اگه نفس تو...بذار که اون خوش غیرتاش بدونن...که دل...دل بابایی، دیگه دل نیست...دیگه دل نمیشه...نه دیگه این واسه ما دل نمیشه...

خیلی دلم گرفته از خیلی ها

sizdah — Sun, 17 Feb 2008 19:42:18 GMT

تمام حسرت سینمایی پارسال من به این مربوط میشد که دیدن سنتوری را در جشنواره از دست دادم. این افسوس با منع اکران فیلم برای من چند برابر شد. بارها و بارها در طول یک سال هم دست فروشهای لعنتی فیلمهایی را به اسم سنتوری به من غالب کردند، که تنها نشانشان از سنتوری فقط اسمی بود که با ماژیک روی آنها دیده می شد. اما تب سنتوری در وجودم بیشتر از این حرفها بود که از خیر تماشای آخرین ساخته داریوش مهرجویی بگذرم. ترانه های این فیلم و تیزرهایش را که گهگاه می شنیدم و می دیدم انگار داغم تازه می شد. همه اینها را که گفتم، گذشت تا پنجشنبه شب گذشته! سنتوری را از میدان آزادی خریدم(خدا منو ببخشه بابت این عمل مذبوحانه و غیر اخلاقی). نرسیده سی دی ها را چک کردم. باید باور می کردم که سنتوری را می توان آن شب دید. بالاخره می شد آن شب حظ علی سنتوری را برد ...

سیمرغ بیمار است

sizdah — Fri, 01 Feb 2008 19:35:18 GMT

هوا گرمتر شده... احساس می کردم فجر بیست و ششم بتونه جشنواره خوبی از آب دربیاد اما با کنار گذاشته شدن یکسری از آثار و انتخاب برخی دیگه مشخص شد که آسمون هنوز هم همون رنگه...جالبه فیلم دایره زنگی حذف میشه و آن مرد آمد انتخاب...دیگه ببینید چه خبره...از طرفی دیگه مارلون براندوی سینمای ایران هم امسال نباید توی جشنواره باشه اونم در شرایطی که به گمانم فیلم آتشکار می تونست اون رو به سیمرغ دومش برسونه...حمید فرخ نژاد همیشه بدشانس بوده...درست به همون اندازه که بازیش تاثیر گذاره و نوشته هاش فوق العاده...حیف...مثل اینکه فیلمهای امسالش رو هم باید به به رنگ ارغوان، ارتفاع پست و چهارشنبه سوری اضافه کرد...امسال هم فجریها نخواستن اون رو ببینن...شاید امسال فقط بشه به کنعان دل خوش کرد...یه چیز دیگه امروز شنیدم بهمن فرمان آرا هم خاک آشنا رو از جشنواره بیرون کشیده...

یاد تو

sizdah — Sun, 20 Jan 2008 19:52:18 GMT

گاهی وقتا میبینی بعضی نوشته هات سالها بعد معنایی پیدا می کنن که حداقل به دل خودت میشینه. مدتیه احساس می کنم، این شعر برام عزیز شده... می خوام تقدیمش کنم به کسی که پارسال این موقع هنوز کنارم بود...اما فقط تا ۱۵ بهمن...بعدش رفت...برای همیشه رفت.
ببخشین که این شعر خیلی زشته...

دوباره یاد تو کردم، غمم زبانه گرفت

طنین خاطره پرزد، دلم بهانه گرفت

مگر، به یاد دل من نشسته ای امشب؟

که بوی یاد تو، در بند بند خانه گرفت؟

مرا سراب، به دنیای نیستیها برد

ترا، فسانه محزون این زمانه گرفت

درخت باور من، گل نمی کند دیگر

غم نبودن تو، در دل آشیانه گرفت

غم نبودن تو، آنچنان مرا بشکست

که های های دلم، قرن را نشانه گرفت

شراره های زودرس شعر نیز می میرند

چنان که زهر ندامت، به آب و دانه گرفت

تو نیستی که ببینی، چگونه می سازم

در این قفس، که غریبه تب ترانه گرفت

این رو سال ۷۸ نوشتم، اولین باره که جرات می کنم...بدم کسی بخوندش!

حقیقت را باید بر سر نیزه شناخت

sizdah — Fri, 18 Jan 2008 20:22:18 GMT

ـ متحیرم از کسانی که خود تن به بندگی و اسارت داده اند اما بر حال حسینی اشک می ریزند که آزاده زیست و آزاده مرد...
ـ حسین بیشتر از آب تشنه لبیک بود. اما افسوس که به جای افکارش، زخمهای تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی گفتند...
(دو کلام از دکتر علی شریعتی)
همیشه وقتی به امشب یعنی شب عاشورا می رسم. نمی تونم بنویسم. آخه باید از کی نوشت. مگه ما چقدر حسین رو می شناسیم؟ چقدر می فهمیمش؟ ما چه می دونیم حسین واسه چی سر به بیابون گذاشت؟ واسه چی اون محشر عظیم رو به چشم دید و ذره ذره آب شد؟ واسه چی به خاک افتاد؟ دلم می گیره وقتی می بینم به اسم حسین هر کاری می کنیم اما اون به اسم خودش هرگز چیزی برای خودش و خانواده اش نخواست...دلم می گیره وقتی می بینم توی این خاک که خیلی از جووناش به اسم حسین و به عشق حسین رفتن و دیگه برنگشتن، توی یه کوچه سه تا تکیه می زنن که خودشون رو نشون بدن...دلم می گیره وقتی یه مادر پیر و می بینم که وقتی اسم پسرش میاد هنوز به سر کوچه خیره میشه،چشاش پر اشک میشه و هیچکس به جز اون چارقد گل گلی سفیدش سراغی از اشکاش نمی گیره...
دلم میگیره وقتی یاد مادربزرگی می افتم که همیشه راس ساعت ۲ ظهر عاشورا چشاش پر اشک می شد...انگار روز عاشورا توی کربلا از نزدیک شاهد اون واقعه بوده...دلم میگره وقتی یاد دایی جانم می افتم که پارسال مثل یه همچین شبی با هم بودیم و امسال مجبورم تو قطعه ۲۰۲ بهشت زهرا تنها بذارمش...